Safe Zone Fighting Academy
Boks, BJJ, Tajski Boks

KAPAP - Krav Panim El Panim jest akronimem hebrajskiego "walka twarzą w twarz". KAPAP jest oryginalnym systemem walki zawierającym w sobie techniki obrony, walki wręcz oraz umiejętności samoobrony, zaadaptowanym przez Izraelskie Siły Zbrojne (Israeli Defense Forces- IDF), policję izraelską oraz jej jednostki specjalne i antyterrorystyczne.

Techniki walki zawarte w tym systemie powstały w latach 40 - tych XX wieku i były używane przez Palmach (Żydowskie Brygady Uderzeniowe) w walce o niepodległość Izraela. W późniejszym okresie, Palmach stanowił trzon izraelskich jednostek specjalnych w siłach zbrojnych IDF.

Współcześnie na czele KAPAP stoi pułkownik Chaim Pe'er, który służył w jednej z najbardziej elitarnych jednostek izraelskich- Matkal. Później szkolił inne oddziały specjalne w zakresie walki partyzanckiej i walki wręcz. System walki został udoskonalony ze swojej najprostszej formy przez operatorów jednostek specjalnych i instruktorów, którzy służyli lub wciąż służą w różnych formacjach uzbrojonych Izraela.

KAPAP jest system ciągle podlegającym ewolucji i dopasowującym się do zmian w sposobie walki i samoobrony we współczesnych czasach, wynikający ze scalenia różnych elementów takich stylów walk, jak: boks, judo, walka nożem/pałką, bronią palną wszelakiego typu (krótka i długa). Uczy reakcji na zagrożenie.

Nasz system nie jest sportem, ponieważ nie istnieje tu pojęcie rywalizacji sportowej, a także trudno go nazwać sztuką walki. Jest to system, zbiór określonych zasad, technik postępowania możliwych do zastosowania podczas napaści. Osoby trenujące Kapap nie można w żaden sposób kojarzyć ze sportowcami, ponieważ trenujący studenci powinni być przygotowywani na każdą sytuację, w której mogą użyć swojej wiedzy w obronie. Osoba trenująca KAPAP to człowiek, który wie, jak obronić siebie i ludzi znajdujących się w jego otoczeniu.

Największy nacisk kładziemy na walkę w bliskim kontakcie gołymi rękoma przeciwko napastnikowi posługującemu się dowolnym rodzajem broni oraz walkę z użyciem broni. Treningi sytuacyjne w Kapap uczą i przygotowują na obronę przed przeciwnikiem w różnych sytuacjach zagrożenia...

Jedynym i zarazem najważniejszym celem jest obronione życie i zdrowie poprzez zastosowanie:

- negocjacji rozładowującej sytuacje niebezpieczną,
- techniki obezwładniającej, wyłączającej z działania przeciwnika
- techniki umożliwiającej ucieczkę z miejsca zagrożenia.

Czym jest KAPAP?

Do roku 1948 współczesne państwo Izrael nie istniało. Ostatnio świat słyszał o Izraelu w 70 r. gdy rzymski generał Tytus brutalnie zdusił żydowskie powstanie, rozpraszając większość Żydów po całym Imperium Rzymskim w zemście nazywając kraj Palestyną (łacińskie określenie na dawnego wroga Izraela- Filistynów), który dzisiaj obejmuje strefę Gazy i obszar Tel- Avivu. Pomimo iż w tym rejonie zawsze znajdowały się pozostałości Żydów mieszkających w Ziemi Świętej przez ostatnie 1932 lata, były one stale ujarzmione przez obce siły: Bizantyjczyków, Arabów, Krzyżowców, ponownie Arabów i Turków. Imperium Ottomańskie (1300- 1918) rządziło tubylcami, zarówno Żydami jaki i Arabami w tym regionie aż do ich pokonania w czasie Pierwszej Wojny Światowej (1914- 1918) i wprowadzenia w życie Mandatu Brytyjskiego w 1919.

W tym samym roku Żydzi stworzyli podziemną armię, zwaną Hagana, (hebrajski akronim od słowa obrona), aby radzić sobie z ciągłym konfliktem z gangami arabskimi i przewidując stworzenie państwa żydowskiego obiecanego im przez Brytyjczyków w Deklaracji Balfoura.

Jednakże, pomimo popularności ruchu syjonistycznego i wzrostu żydowskiej imigracji, państwo powstawało bardzo powoli. Zamiast tego siły kolonialne pozwoliły lokalnej policji na stworzenie elitarnej jednostki zwanej Notrim (strażnicy) aby broniły one odizolowanych żydowskich gospodarstw wiejskich przed napadami Arabów i aby zdusić nieustająco powstające rasistowskie grupy w ośrodkach miejskich.

Mimo iż Notrim byli skuteczni w ochronie małych placówek, nie byli tak efektywni w radzeniu sobie z niosącymi śmierć bojówkami, lub też w ściganiu wroga poza jego liniami. Oficer Hagany, Yitzhak Sadeh (uważany za ojca Izrealskich Jednostek Specjalnych) zrozumiał niedostatki policyjnych jednostek i utworzył nową jednostkę wojskową zwaną Nodedot (wędrowcy).

Kiedy Druga Wojna Światowa (1939- 1945) wciągnęła ponownie Brytyjskie Siły Zbrojne w światowy konflikt (przeciwko osi Niemcy- Japonia- Włochy), potrzeba ropy stała się sprawą pierwszorzędnej wagi. Jednakże ten rzadki towar był zagrożony przez niemieckie jednostki poruszające się na wschód w Afryce Północnej i wielu Arabów otwarcie sprzyjających Niemcom. Początkowo niechętnie, Brytyjczycy ponownie zwrócili się do bojowników żydowskich i sformowali pierwsze oficjalną Izraelską Jednostkę Specjalną, 14 maja 1941 roku, znaną jako Palmach (hebrajski akronim od Plugot Machatz, co oznacza pluton uderzeniowy).

Oryginalnie liczba osób, które miały być wytrenowane w Palmach pod kontrolą Brytyjczyków wynosiła 1000 żołnierzy, jednak Hagana przekroczyła ten limit i wyszkoliła do walki 3000 osób, jako przygotowanie dla przyszłej armii żydowskiej, która miała powstać po wojnie.

Trening, jaki otrzymywali komandosi z Palmach nazywano Kapap (hebrajski akronim od słów Krav Panim le Panim- walka twarzą w twarz). Słowo "krav" jest także potocznie tłumaczone jako walka. Kapap nie był jednym systemem, lecz mieszanką rygorystycznych ćwiczeń fizycznych, treningu strzeleckiego i posługiwania się materiałami wybuchowymi, komunikacji radiowej, sztuki przetrwania, pierwszej pomocy na polu walki oraz nauki języków obcych (niemieckiego i arabskiego).

Walka wręcz stanowiła kombinację zachodnich sztuk walki takich jak boks (London Prize Ring Rules), grecko- rzymskich zapasów, oraz standardowej brytyjskiej walki nożem i pałką. W tym czasie nie było oddzielnego określenia używanego na techniki samoobrony w programie, Kapap był terminem obejmującym wszystkie jej aspekty.

Trzy brygady Palmachu pomagały Brytyjczykom w wielu zwycięskich kampaniach: inwazji na Vichy (francuski rząd pro- nazistowski), Liban i Syrię, misje szpiegowskie nad Jordanem a także walkę u boku brytyjskiego SAS na Bałkanach.

Wraz z zakończeniem wojny skończyła się także współpraca żydowsko- brytyjska. Żydzi spodziewali się, że Brytyjczycy utrzymają korzystną decyzję dotyczącą ich ziemi rodzinnej. Kiedy jednak okazało się, że umowa nie dojdzie do skutku, Palmach zaczął wykorzystywać taktyki walki partyzanckiej przeciwko armii brytyjskiej i jej obiektom policyjnym.

Nowo utworzona Organizacja Narodów Zjednoczonych (powstała w 1945) zdawała sobie sprawę, że tylko kwestią czasu jest zanim rozpocznie się regularna wojna pomiędzy Żydami i Arabami, co nastąpi kiedy tylko sfrustrowani Brytyjczycy odejdą. Dlatego starali się interweniować dzieląc region na państwo żydowskie po zachodniej części rzeki Jordan i arabskie po wschodniej części (dzisiejszy Jordan).

Kiedy Brytyjczycy opuścili flagę i odeszli z regionu, Żydzi ogłosili swoją niepodległość 14 maja 1948 roku. Kilka godzin później siły Jordanu, Libanu, Iraku, Egiptu, Syrii i Palestyny zaatakowały nowonarodzone państwo Izrael.

Nieoficjalna jednostka stała się legalną i Hagana stanęła wobec swojego największego wyzwania i została oficjalnie nazwana Tzava Haganah Le'Yisrael (Israeli Defense Forces IDF, Siły Zbrojne Izraela).

W wojnie o niepodległość Izraelowi udało się nie tylko przetrwać, pomimo małej liczby i słabego wyposażenia, ale udało im się stworzyć jedną z najbardziej szanowanych jednostek wojskowych na świecie. W 1957 roku tajna jednostka Sayeret Matkal (Jednostka 216) została utworzona przez oficera wywiadu Avraham Aran, który wzorował ją na brytyjskim SAS. W roku 1970 jednostka ta zyskała światową sławę po serii spektakularnych operacji antyterrorystycznych, z których najsłynniejszą jest operacja Piorun w lipcu 3-4 1976 (znana także pod nazwą Rajd na Entebbe) gdzie operatorzy polecieli na wrogie terytorium Ugandy i uratowali 103 zakładników porwanych przez niemieckich i palestyńskich terrorystów. W IDF jednostki specjalne miały wyłączność na trening walki wręcz i Kapap stał się znany jako Lochama Zehira (mikro walka) w latach 70- tych. System zawierał różnorodne umiejętności wojskowe, włącznie z walką wręcz. Jednakże, jako że Izrael był w stanie wojny z arabskimi sąsiadami, był też zagrożony niesłabnącymi atakami terrorystycznymi, regularne jednostki potrzebowały jakiegoś rodzaju systemu walki wręcz. To, co otrzymały, to prosty, nie opierający się na nonsensach system KAPAP.

Mapa dojazdu:

Zabrze
ul. Wolności 293/7


Wyświetl większą mapę

Rozwój KAPAPu

Izraelczycy, z powodu obecnej sytuacji politycznej oraz ciągłego zagrożenia terrorystycznego są jednymi z najbardziej doświadczonych narodów na świecie jeśli chodzi o terroryzm i właśnie dlatego udało im się stworzyć jeden z najbardziej wartościowych systemów treningowych CQB na świecie- izraelską sztukę walki KAPAP/ Lotar/ CQB. Wiedza zyskana w trakcie tworzenia KAPAPu pochodzi nie tylko z doświadczeń po udanych operacjach, lecz bardzo często także z tragicznych błędów. Właśnie po takich zdarzeniach okazywało się, że tworzono lepsze techniki aby uniknąć popełnienia tych samych pomyłek. Z tego właśnie powodu, system KAPAP opiera się na ocenie i ewolucji.
Nawet dziś, narzędzia wojenne i techniki służące samoobronie ewoluują z wcześniejszych technik i strategii. Dla przykładu, kilkaset lat temu łuk i strzały były narzędziami walki, dziś posiadamy broń palną - współczesny odpowiednik łuku i strzał. Tak jak strzała była kiedyś ostrą bronią, kierowaną w stronę przeciwnika, tak dziś tą samą rolę pełni pocisk pistoletowy. Zamiast łuku stanowiącego siłę wyrzucającą strzałę, tą samą rolę pełni proch strzelniczy wyrzucający kulę. Dlatego właśnie w wyniku ewolucji izraelskich sztuka walki jak KAPAP/ Lotar, postrzegamy broń palną jako integralną część treningu, szczególnie jeśli chodzi o rozbrajanie posiadającego broń palną agresora.

Nie tylko samo rozbrojenie jest ważne, znaczenie ma także jak ją zachować, i jeśli jest taka konieczność, użyć. Izraelski trening CQB a także KAPAPu, zawdzięcza tą wiedzę wielu różnym osobom. Mimo iż większość ich imion brak na jakiejkolwiek z list, jakie można znaleźć, przyczynili się do rozwoju tej sztuki i dlatego nikt nie może twierdzić, że jest jednym jej twórcą. Jak w przypadku każdej sztuki walki, ważnym jest zrozumienie pochodzenia izraelskich sztuk walki i poznanie kultury, z której pochodzą. Dla Izraelitów, korzenie CQB sięgają antysemityzmu i nazistowskiej potrzeby zabijania Żydów. To te same uczucia, jakie mają dzisiaj niektóre grupy radykalne. To ten klimat nienawiści dał Izraelczykom ducha walki i stawiania oporu, jeśli to było konieczne do przetrwania. Właśnie to jest istotą izraelskich sztuk walki - zrobić wszystko co możliwe aby przetrwać walkę, kiedy jest to walka o życie.

Dla Izraelczyków, w rzeczywistości nie ma znaczenia gdy walczy się o życie. Jak dobrze się wygląda zadając kopnięcie z obrotu, jeśli istnieje ryzyko, że ta technika cię zabije? A dlaczego może cię zabić? Ponieważ kopnięcie obrotowe jest bezużyteczne wobec przeciwnika używającego nieczystych, ale praktycznych technik dających szansę przetrwania kolejnego dnia.